Teigetje

in Westende.

Aangenaam

Klinkende fietsbellen, ogen kunnen nu gluren vanachter een zonnebril, gespannen billen worden des te duidelijk zichtbaar.

De zomer heeft de kust gevonden (of is het omgekeerd?).

Ze zijn er gekomen, eerst met de weekends, nu steeds meer ook tijdens de week. Ik aanvaard ze. De winterse stilte heeft lang genoeg geduurd. Join the summer, join the vacationspirit.

Kijk maar, ik kijk wel terug. Lach maar, ik steek wel een sigaret op. Smeer je maar goed in, dat je blinkt, dat je straalt, dat je iets mag uitstralen…

Maar je geblink blijft voor mij vaag, je gestraal noopt me niet tot oogknipperen, je uitstraling bereikt me niet.

O jawel, ik heb je wel gezien. Maar jij mij niet.

Engel

Een engel, zonder vleugels. Blue-eyed angel.

Breekbaar is niet het juiste woord, frêle of fragiel maar dan in positieve zin. Ijzersterk zou een tegengestelde moeten zijn, maar is het niet.  De rust die ze uitstraalt overweldigd me  en doet me verlangen dat het overwaait, dat het mijn rust-immuunsysteem overwoekert en uiteen doet vallen.  Wie weet lukt het. Sterk!

De rust.

Die die ik zo heb lopen zoeken is er voor een stuk gekomen. Raar, want ze komt uit onverwachte hoek. De hoek waar de klappen vallen. Het was een klap. Zo één die je van ver ziet aankomen maar niet weet hoe je hem kunt afwenden. 

Raar.

Dat zo’n klap toch zorgt voor de innerlijke rust en de dingen in een bepaald perspectief plaatst.  

Ik laat je. Het was mooi. Ik zal aan je blijven denken.

Bisou

In een zotte, zatte bui gaf ze me een kus in de nek…

Ze is gewoon fan van ” Des bisous dans le cou”…

Anderhalf jaar om dat door te hebben…

Dawasemni

Neen dus.

Dit als reactie op het vorige. Ik kon het niet. Zag er opeens de zinloosheid van in. Welk een gestuntel, een onwezenloze gedachte, toch… Dat was het. Een impulsieve reactie op gevoelens, een probeersel van een alooi waarvan de laagte onder de zeespiegel ligt.

Ik weet nu gewoon dat het is zoals het is. Ja, dat gevoel is er nog, en dat zal er toch wel een hele tijd blijven, dat weet ik. En dan? Ik kan er mee om… 

Het gaat gewoon beter nu. Al voel ik in elke molecule dat dit misschien en plotsklaps kan omslaan. Ook dan moet ik er door. 

 

Of moet ik nog maar wat blijven hopen?   Stop er mee.

Is dit het?

Zou dit hem zijn?

De eerste dag van alle dagen dat ik helemaal niks meer van haar zal vernemen. Haar nooit meer zal zien, haar lach niet fonkelend in mijn oren kabbelt. Haar honingstem die me maar blijft achtervolgen en me in een bepaalde graad van trance brengt.  Die blik, die hemelse blik.

Ik spuug op deze dag. Ik zal ze opdragen als de meest helse dag in mijn bestaan. Ik wil deze dag niet.

Ik heb er wel zelf om gevraagd. Kon niet anders. De wetenschap van het negatieve achtervolgde me constant. De dubbellagigheid van de dingen kwam me steeds sterker voor de geest. Waar zou dit eindigen?

Wat ik wilde was niet wat ik kon blijven verdragen.

De keerzijde van alles wat ze uitstraalt komt te hard terug.  De weerbots van het schot in de roos ontwrichtte m’n hele zijn… 

Dit is hem dan… ze heeft het me doen inzien.

 

Ik wil het niet, ik moet!

De laatste

Vandaag was de laatste. Straks de allerlaatste nacht.

Afsluiten. Sleutel mag verdwijnen. Zoals zo veel mag verdwijnen.

Straks opnieuw. Opnieuw, maar compleet anders. Anders en beter. Beter is best.

Moe

“Wakker worden!”

Niet dat hij het zo scherp stelt, mijn wekker, maar de boodschap is duidelijk. Scherp is het anders wel, of eerder irritant. Het zal wel zijn reden hebben waarom het zo’n ultratechnoambetantgeluidje moet zijn. Wekkers moeten nu eenmaal ook verkopen en de veelal bekende taferelen in de tekenfilms komen me helder voor de geest wanneer ik weeral eens op onrustwekkende wijze uit mijn bed wordt gelicht. Kapotgooien? Hmmm. Heimwee naar het oude belgerinkel? (Wederom te refereren naar de filmkes, want ik heb er nooit zo één gehad, met van die supergrote Micky Mouse-oren-bellen…)

Ik ben gewoon moe. Dat is wat ik wou schrijven. Wakker worden lukt me nog aardig, maar verder is het meer een zich-door-de-dag-slepen-gevoel. Ik ben dit leven gewoon moe. Punt. Een nieuw dringt zich op, en dat mag nu stilaan wel gaan beginnen. Mijn geduld raakt op.

Op naar meer, beter, anders, leuker, aangenamer. (Ik ken nog een paar synoniemen, maar de lijst werd nu al maar halvelings gelezen.)

Affin.  Yes please.

Overgangen

De tijden tussenin. Moeilijk in te vullen.

Overzien wat was en hoopvol uitkijken naar wat komt.

Veel te doen, maar trage progressie.

Irritante momenten afgewisseld met geheimzinnig plannen maken.

Dingen ontzien maar er desondanks de drive voor vinden. Voor het goede doel!