Bankperikelen

“Van de negenhonderd-en goals heeft hij er achthonderd-en gemaakt”. De Neut hield het allemaal goed bij, de voetbalstrapatsen van zoonlief. Ik knikte bevestigend. Een talentje, dacht ik. De Neut (die bijnaam had ik hem zelf gegeven, omdat ik van verreweg zijn naam als Neut kon herinneren) was ik gisteren tot mijn verbazing op de camping tegengekomen. Hij was er voor de eerste keer, ik voor de ontelbaarste. En vanavond zag hij me voorbijkomen, op weg naar de douche, die ik wel had verdiend na een zware wandeldag in de prachtige heuvels rond Poupehan. “Ha, de M., hoe ist? Pintje drinken?” Maar natuurlijk, had ik gezegd, niet wetende dat ik voor een halve liter of vijf op weg was. Ik wou ook nog even naar Bouillon, voor een hapje, maar dat kon nog wel wachten. Na de vijfde halve liter hield ik het voor bekeken en vond mijn weg naar de douche. Verkwikkend was dat.

En dan het ritje naar Bouillon. Een zeer aangenaam baantje waar onze eigen Koning Albert (de tweede) ooit eens van de weg was geraakt, zijn begeleiders op de moto afgeschud.

Eerst wat geld afhalen. De niet zo goedkope halve liters hadden een aanslag gepleegd op mijn bescheiden budget. “Deze kaart kan niet worden gelezen…” Tiens. Nog eens proberen. Het zelfde ontnuchterende bericht. Zeker een vuiltje op de kaartchip? Dan maar met de kredietkaart proberen. “Foutieve code.” Tweede poging, zelfde resultaat. Had het bier een invloed op de werking van mijn lichaamsuiteinden? Had ik de code onlangs veranderd dan?Het laatste bericht op het scherm deed mijn hongergevoel omkeren. Geen eten vanavond. 

Op de terugweg naar de camping gaf de bezinemeter een ontstellend signaal. Miljaar. Wat als de kaart nu weer niet werkt? Toch maar proberen bij het eerstvolgende tankstation. Het lukte wonderwel. Vanavond geen eten, maar morgen wel met een gerust hart naar huis. Toch maar eens langsgaan bij de bank morgen. Ik heb honger.