Bloed zonder tranen

“Niet schrikken.” Ik wist dat ze dat zou zeggen. “Klein prikje”. Jaja.

Dat is nu al de vijfde keer en telkens zegt ze hetzelfde. Nooit meer dan die herkenbare woorden. Aan haar accent te horen moet ze uitheems zijn. Oostblok schat ik. Ze ziet er niet echt uit als een dokter. Eerder een directie-assistente, of zoiets. Maar ze doet het wel goed. Het prikje duurt maar even. Daarvoor had ze nog even mijn naam gevraagd en mijn geboortedatum. Ze was al de vierde in rij deze namiddag. De eerste kon ik nog inkomen. Een mens moet zich nu eenmaal identificeren. Nog geen twee minuten later vroeg de persoon die het papierwerk voor zijn rekening neemt me hetzelfde. Zou er een mogelijkheid bestaan dat ik in enkele luttele minuten mijn geheugen zou verliezen of, erger nog, dat er bepaalde kenmerken van schizofrenie aan het licht zouden komen?

Dan is het de beurt aan de verpleegster. Die had me eerder al vriendelijk toegelacht als wou ze zeggen dat wat zou gebeuren helemaal niet erg was en dat ze er persoonlijk op zou toezien dat me niets kon gebeuren. Er gebeurde ook niets. Ondertussen kon ik uit het papier opmaken dat de controle-arts (waar ik mij ook al moest legitimeren) een hartslag van 80 had opgemeten en een bloeddruk van 13/7.5. Ik ben een gezonde jongen en blij dat er wellicht binnenkort iemand met mijn bloed in zijn aderen zal rondlopen. Ik zal dan als het ware deel uitmaken van een ander. Vreemd idee, niet?