Moe

“Wakker worden!”

Niet dat hij het zo scherp stelt, mijn wekker, maar de boodschap is duidelijk. Scherp is het anders wel, of eerder irritant. Het zal wel zijn reden hebben waarom het zo’n ultratechnoambetantgeluidje moet zijn. Wekkers moeten nu eenmaal ook verkopen en de veelal bekende taferelen in de tekenfilms komen me helder voor de geest wanneer ik weeral eens op onrustwekkende wijze uit mijn bed wordt gelicht. Kapotgooien? Hmmm. Heimwee naar het oude belgerinkel? (Wederom te refereren naar de filmkes, want ik heb er nooit zo één gehad, met van die supergrote Micky Mouse-oren-bellen…)

Ik ben gewoon moe. Dat is wat ik wou schrijven. Wakker worden lukt me nog aardig, maar verder is het meer een zich-door-de-dag-slepen-gevoel. Ik ben dit leven gewoon moe. Punt. Een nieuw dringt zich op, en dat mag nu stilaan wel gaan beginnen. Mijn geduld raakt op.

Op naar meer, beter, anders, leuker, aangenamer. (Ik ken nog een paar synoniemen, maar de lijst werd nu al maar halvelings gelezen.)

Affin.  Yes please.