Is dit het?

Zou dit hem zijn?

De eerste dag van alle dagen dat ik helemaal niks meer van haar zal vernemen. Haar nooit meer zal zien, haar lach niet fonkelend in mijn oren kabbelt. Haar honingstem die me maar blijft achtervolgen en me in een bepaalde graad van trance brengt.  Die blik, die hemelse blik.

Ik spuug op deze dag. Ik zal ze opdragen als de meest helse dag in mijn bestaan. Ik wil deze dag niet.

Ik heb er wel zelf om gevraagd. Kon niet anders. De wetenschap van het negatieve achtervolgde me constant. De dubbellagigheid van de dingen kwam me steeds sterker voor de geest. Waar zou dit eindigen?

Wat ik wilde was niet wat ik kon blijven verdragen.

De keerzijde van alles wat ze uitstraalt komt te hard terug.  De weerbots van het schot in de roos ontwrichtte m’n hele zijn… 

Dit is hem dan… ze heeft het me doen inzien.

 

Ik wil het niet, ik moet!