Dawasemni

Neen dus.

Dit als reactie op het vorige. Ik kon het niet. Zag er opeens de zinloosheid van in. Welk een gestuntel, een onwezenloze gedachte, toch… Dat was het. Een impulsieve reactie op gevoelens, een probeersel van een alooi waarvan de laagte onder de zeespiegel ligt.

Ik weet nu gewoon dat het is zoals het is. Ja, dat gevoel is er nog, en dat zal er toch wel een hele tijd blijven, dat weet ik. En dan? Ik kan er mee om… 

Het gaat gewoon beter nu. Al voel ik in elke molecule dat dit misschien en plotsklaps kan omslaan. Ook dan moet ik er door. 

 

Of moet ik nog maar wat blijven hopen?   Stop er mee.