De rust.

Die die ik zo heb lopen zoeken is er voor een stuk gekomen. Raar, want ze komt uit onverwachte hoek. De hoek waar de klappen vallen. Het was een klap. Zo één die je van ver ziet aankomen maar niet weet hoe je hem kunt afwenden. 

Raar.

Dat zo’n klap toch zorgt voor de innerlijke rust en de dingen in een bepaald perspectief plaatst.  

Ik laat je. Het was mooi. Ik zal aan je blijven denken.