Iets meer dan een jaar…

Een raar jaar van zoeken, weten van niet te vinden… vinden en twijfelen.

Onrust in het zoeken omdat het vinden nu eenmaal op ongekende hoogte ligt. Wat gevonden werd moest de berg nog vinden.

Het volgende jaar zal beter bevonden worden. Kan niet anders.

Dubbelzinnigheden. Ja ik weet het wel.

Ik neem aan dat hij mijn emailadres van haar heeft, al vraag ik me af wat daar de achterliggende reden voor was… Feit is dat ik een wel zeer bizarre email kreeg van een volslagen onbekende gast waarbij ik me bijna luidop de vraag stel hoe de huidige verleidingstechnieken en “hoe-zou-ik-het-aan-boord-leggen?- gedachten” ineens een andere dimensie krijgen…

* -  Beste M.

Ik weet dat jij “Lievelien” goed kent. Het is zo dat ik denk dat ik op haar verliefd ben.  Maar ik vind het moeilijk om haar te doorgronden. Kan jij me misschien iets meer over haar vertellen zodat ik weet hoe ik het kan aanpakken?

Bedankt,

“G” -*

En of ik “Lievelien” goed ken. Maar denkt dien kwast nu echt dat ik dat allemaal aan zijn neus ga hangen?

“Lievelien” verdient veel beter dan dat, dan hij, die het aandurft zulke praktijken in gang te zetten. Ik moet me nog beraden over hoe ik nu eigenlijk ga reageren op die mail, want reageren zal ik uiteraard doen.

Ik kan hem toch niet botweg vertellen dat hij allicht veel leute zal beleven aan haar maar dat hij wel eventjes zal moeten rekening houden met haar wispelturig karaktertje (waar ik zelf wel van hou), haar kids, die ze alleen en op mirakuleuze wijze het leven instuurt en steeds maar wikt en weegt over de mogelijkheden die ze kan aanbieden,hoe ze zich voor hen wegcijfert, de onmisbare vaderfiguur spelend en ondertussen ook nog eens haar carriëre een nieuw elan geeft…

Ba neen… Dat kan ik niet.

Dat hij eventjes zijn plan trekt.

Klinkende fietsbellen, ogen kunnen nu gluren vanachter een zonnebril, gespannen billen worden des te duidelijk zichtbaar.

De zomer heeft de kust gevonden (of is het omgekeerd?).

Ze zijn er gekomen, eerst met de weekends, nu steeds meer ook tijdens de week. Ik aanvaard ze. De winterse stilte heeft lang genoeg geduurd. Join the summer, join the vacationspirit.

Kijk maar, ik kijk wel terug. Lach maar, ik steek wel een sigaret op. Smeer je maar goed in, dat je blinkt, dat je straalt, dat je iets mag uitstralen…

Maar je geblink blijft voor mij vaag, je gestraal noopt me niet tot oogknipperen, je uitstraling bereikt me niet.

O jawel, ik heb je wel gezien. Maar jij mij niet.

Een engel, zonder vleugels. Blue-eyed angel.

Breekbaar is niet het juiste woord, frêle of fragiel maar dan in positieve zin. Ijzersterk zou een tegengestelde moeten zijn, maar is het niet.  De rust die ze uitstraalt overweldigd me  en doet me verlangen dat het overwaait, dat het mijn rust-immuunsysteem overwoekert en uiteen doet vallen.  Wie weet lukt het. Sterk!

De rust.

Die die ik zo heb lopen zoeken is er voor een stuk gekomen. Raar, want ze komt uit onverwachte hoek. De hoek waar de klappen vallen. Het was een klap. Zo één die je van ver ziet aankomen maar niet weet hoe je hem kunt afwenden. 

Raar.

Dat zo’n klap toch zorgt voor de innerlijke rust en de dingen in een bepaald perspectief plaatst.  

Ik laat je. Het was mooi. Ik zal aan je blijven denken.

In een zotte, zatte bui gaf ze me een kus in de nek…

Ze is gewoon fan van ” Des bisous dans le cou”…

Anderhalf jaar om dat door te hebben…

Neen dus.

Dit als reactie op het vorige. Ik kon het niet. Zag er opeens de zinloosheid van in. Welk een gestuntel, een onwezenloze gedachte, toch… Dat was het. Een impulsieve reactie op gevoelens, een probeersel van een alooi waarvan de laagte onder de zeespiegel ligt.

Ik weet nu gewoon dat het is zoals het is. Ja, dat gevoel is er nog, en dat zal er toch wel een hele tijd blijven, dat weet ik. En dan? Ik kan er mee om… 

Het gaat gewoon beter nu. Al voel ik in elke molecule dat dit misschien en plotsklaps kan omslaan. Ook dan moet ik er door. 

Of moet ik nog maar wat blijven hopen?   Stop er mee.

Zou dit hem zijn?

De eerste dag van alle dagen dat ik helemaal niks meer van haar zal vernemen. Haar nooit meer zal zien, haar lach niet fonkelend in mijn oren kabbelt. Haar honingstem die me maar blijft achtervolgen en me in een bepaalde graad van trance brengt.  Die blik, die hemelse blik.

Ik spuug op deze dag. Ik zal ze opdragen als de meest helse dag in mijn bestaan. Ik wil deze dag niet.

Ik heb er wel zelf om gevraagd. Kon niet anders. De wetenschap van het negatieve achtervolgde me constant. De dubbellagigheid van de dingen kwam me steeds sterker voor de geest. Waar zou dit eindigen?

Wat ik wilde was niet wat ik kon blijven verdragen.

De keerzijde van alles wat ze uitstraalt komt te hard terug.  De weerbots van het schot in de roos ontwrichtte m’n hele zijn… 

Dit is hem dan… ze heeft het me doen inzien.

Ik wil het niet, ik moet!

Vandaag was de laatste. Straks de allerlaatste nacht.

Afsluiten. Sleutel mag verdwijnen. Zoals zo veel mag verdwijnen.

Straks opnieuw. Opnieuw, maar compleet anders. Anders en beter. Beter is best.