Overgangen

De tijden tussenin. Moeilijk in te vullen.

Overzien wat was en hoopvol uitkijken naar wat komt.

Veel te doen, maar trage progressie.

Irritante momenten afgewisseld met geheimzinnig plannen maken.

Dingen ontzien maar er desondanks de drive voor vinden. Voor het goede doel!

Haar *Kort*

Ik hou van haar. En van haar.

Laat duidelijk zijn dat het niet over mijn haar gaat.

Van helften kwartjes maken.

Het leven is pure wiskunde.

Ik zit nu in het midden van het leven. Midlife! Ik voel het en de statistieken geven het ook zo aan. De helft heb ik dus al gehad. Dat betekent dat er nog heel wat komt. Nog een helft namelijk. Het schijnt dat die laatste niet zo turbulent verloopt als de eerste. Op vele vlakken mag ik dat hopen.

De eerste helft overschouwend mag ik niet klagen. Velen zouden zelfs jaloers zijn. En ik ben nog niet vaak jaloers geweest op een ander. Nu, dat is weer een ander verhaal. De werking van de gevoelens, het zelfbeeld, levensbeeld, enz. Naar het schijnt allemaal chemie en dus ook pure wiskunde.

Midlife crisis dan? Ja zeker? Willen weten waar je staat en daar ergens toch geen persoonlijke goedkeuring voor krijgen. In die zin, ja. Belangrijke andere symptomen echter komen niet op de proppen. Een halve crisis dan maar. Weer die wiskunde.

Al wat ik nu start zal nog voor maximaal de helft van het leven zijn. Wat tot nu toe een half leven heeft geduurd en nu wordt afgerond zal aan het einde van de rit maar een kwart zijn geweest.

Ik wil van sommige helften kwartjes maken.

Oude hoofdstukken

Ik zat hier zoëven te staren naar het witte scherm. De knipperende cursor, het signaal om iets te doen. Ik zou nog eens een blogje schrijven. Enkele onderwerpen schoten ietsje eerder door mijn hoofd. Nu kijk ik naar de cursor. Neen, over dat onderwerp wil ik het niet hebben. En daarover, bwa, neen, ook maar niet…

Veel hekele zaken die de cursor zouden verblijden met een heen en weergeknipper, maar mij niet. Doe voort, lijkt ze te zeggen. (Ik ga er nu maar eens van uit dat een cursor de vrouwelijke sexe heeft.) Maar het komt maar niet. Ik schuifel op mijn stoel, wil haar vanalles toevertrouwen, dingen van me af schrijven, het hoofd proberen leeg te maken, starten met een ander hoofdstuk terwijl het andere compleet verleden tijd is.

Maar dat is het dus niet. Mijn boek bevat vele onafgewerkte hoofdstukken. Ik lees ze steeds opnieuw en opnieuw en vind geen deftige toon om ze af te sluiten.

Een nieuw hoofdstuk ligt nochtans in het verschiet. Is zelfs al voor een stuk in gedachten uitgeschreven, maar nog niet toevertrouwd aan de open ruimte. Ik hoop er snel aan te kunnen beginnen.

Fruit

Het moet een moment van verstrooidheid geweest zijn. Een vluchtig half-secondetje van onoplettendheid. Nu ja, niemand is perfect. Al had ik het wel even gedacht.

“Vruchten” zei ik. Ze keek me onbegrijpend aan. Ook slechts een miliseconde vooralleer ze uitbundig begon te lachen. Ze was er weer bij. Even twijfelde ik aan de mogelijkheid dat haar intellect haar begon in de steek te laten.

“Fruiten is niet het meervoud van fruit!”  Aardappelen, ja, die kan je fruiten, maar dat is dan ook een werkwoord.

Niet dat purisme de bovenhand haalt in onze gesprekken. De wederzijdse afstemming van “het gezegde”, dat is het.

En zo hadden we weer een onderwerp om oeverloos over door te lullen.

Ik ben een luller.

Go to a random blog… Ik had het nog niet eerder gezien.

Best eens interessant om na te gaan waarover anderen het zoal hebben.

Ik kan een drietal soorten blogs onderscheiden.

• De themabloggers : vooral gericht naar bekenden. Het gaat over uiteelopende thema’s zoals een overzicht van de verbouwingen, de vorderingen van de kids, de opstart en onderhoud van diverse initiatieven in het buitenland, politieke thema’s, enz.
• Semiprofessionelen (zeker niet neerbuigend bedoeld) : gericht op elkeen die hier terechtkomt en bekenden. Veelal fotografen, maar ook mensen met journalistieke ambities.
• De lullers ( zeker niet neerbuigend bedoeld) : gericht op elkeen die hier terechtkomt. De meest uiteenlopende onderwerpen worden aangesneden, vaak persoonlijk en anoniem.

Ik ben een luller. Hier vooral om iets kwijt te zijn of gewoon als tijdverdrijf. Verder is lullen, of zeveren een favoriete manier van me om te communiceren. Steeds komt er wel een achterliggende gedachte bovendrijven.

Right!

Zomervakantie

Wat is een zomervakantie?

Het zal voor de meeste mensen alvast niet stroken met degene die ik nu achter de rug heb. Normaal is de zomervakantie voor mij, los van het weer een aangename periode. Naast het werk dat over het algemeen een stuk losser is en waarbij de “oversten” weinig tot niet over de vloer komen, is er een reis, een paar dagen back to basics en voor de rest de typische zomeractiviteiten. 

Dit jaar heb ik al die dingen ook gedaan maar de persoonlijke instelling, het publiek en de omstandigheden waren hoegenaamd niet dezelfde als andere jaren. Niet op het werk. Daar was het de rustigste en aangenaamste zomervakantie sinds ik er aan de slag ben. Ik was dan ook vaak liever op het werk dan wat je van een niet-worcaholic kan verwachten. 

De dagen “back to basic” waren er ook. Dit keer echter met een andere bedoeling dan gewoonlijk. Over het algemeen is het met enkele vrienden een paar dagen vertoeven in de ardennen, met als hoofdbedoeling de streek van onder tot boven al wandelend ontdekt te hebben en ’s avonds na te genieten met de andere geneugten des levens. Dit keer was ik alleen. Hoofdbedoeling : hoofd leegmaken. Wat maar gedeeltelijk gelukt is.

De reis was in vele opzichten een voltreffer. Prachtig weer, prachtig vakantiehuis met dito zwembad. Prachtige streek en de plaatstelijke keuken was goedkoop en gevarieerd. Maar ook hier niet direkt op persoonlijk vlak een geslaagde periode te noemen. 

De typische zomeractiviteiten waren dit jaar zeer beperkt:

• 4 dagen werchter. Prima, prima.
• Paar dagen Paulusfeesten in Oostende. Omstandigheden prima, ingesteldheid in mineur

 De normale avondjes met een terrasje, vrienden uitnodigen voor een BBQtje, wandelingetje langs het strand, chillen in de tuin… waren er niet dit jaar.

Ik kwam er niet aan toe, had er geen zin in, sloeg uitnodigingen af. En dit alles met maar één reden.

Ik heb geen zin het er over te hebben.

Bloed zonder tranen

“Niet schrikken.” Ik wist dat ze dat zou zeggen. “Klein prikje”. Jaja.

Dat is nu al de vijfde keer en telkens zegt ze hetzelfde. Nooit meer dan die herkenbare woorden. Aan haar accent te horen moet ze uitheems zijn. Oostblok schat ik. Ze ziet er niet echt uit als een dokter. Eerder een directie-assistente, of zoiets. Maar ze doet het wel goed. Het prikje duurt maar even. Daarvoor had ze nog even mijn naam gevraagd en mijn geboortedatum. Ze was al de vierde in rij deze namiddag. De eerste kon ik nog inkomen. Een mens moet zich nu eenmaal identificeren. Nog geen twee minuten later vroeg de persoon die het papierwerk voor zijn rekening neemt me hetzelfde. Zou er een mogelijkheid bestaan dat ik in enkele luttele minuten mijn geheugen zou verliezen of, erger nog, dat er bepaalde kenmerken van schizofrenie aan het licht zouden komen?

Dan is het de beurt aan de verpleegster. Die had me eerder al vriendelijk toegelacht als wou ze zeggen dat wat zou gebeuren helemaal niet erg was en dat ze er persoonlijk op zou toezien dat me niets kon gebeuren. Er gebeurde ook niets. Ondertussen kon ik uit het papier opmaken dat de controle-arts (waar ik mij ook al moest legitimeren) een hartslag van 80 had opgemeten en een bloeddruk van 13/7.5. Ik ben een gezonde jongen en blij dat er wellicht binnenkort iemand met mijn bloed in zijn aderen zal rondlopen. Ik zal dan als het ware deel uitmaken van een ander. Vreemd idee, niet?

Spreekwoorden

De appel valt niet ver van de boom. Dat zal wel niet. Tenzij de boom moederziel alleen op een berg staat vanwaar de appel dan gezwind naar beneden rolt. Dat is zoveel als zeggen dat het ei nooit ver van de kip valt (of zit die ook haar kuikens af te wachten op diezelfde schamele berg?).
Het kind met het badwater weggooien, nog zoiets. Badwater wordt gewoonweg niet weggegooid.
Je trekt dat rubberen ding eruit en het badwater vindt zelf wel de weg naar waar het hoort, en daar horen kinderen niet thuis. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Daar sta ik toch ook even van te kijken.
Spreekwoorden, je moet ze niet ontleden. Je moet ze begrijpen. Is het niet zo dat de waarheid steeds in het midden ligt? Het is alvast zo dat ik hieromtrent niet buiten de waard reken want wie het zwaarst is, die weegt ook het zwaarst.
Is dit geen waarheid als een koe?

Arrogantie

Waarom keek ze zo beteuterd?  Was ik weer eens te ver gegaan? Was het dat wat “mijn copain” bedoelde met “je kan wel hard zijn hoor”?

Soms kan ik al eens arrogant uit de hoek komen. En blijkbaar is dat steeds bij mensen die ik graag heb. Is het dan zo dat ik mezelf wil zijn en ook kan zijn? Ik ga er denkelijk te gemakkelijk van uit dat ze me nu onderhand kennen en weten dat ik het allemaal zo niet bedoel, integendeel, ik zeg wat ik denk en ga er van uit dat de achterliggende gedachte eventjes meegerekend wordt. En dat kan ik maar ten honderd als ik het gevoel heb dat men mij aanvaard.

Och ja. ‘t Zal wel weer geleuter zijn.

Arrogant? Ik? Zwijgt snel hé.